Rosana Kooymans on Twitter Rosana Kooymans on Facebook Rosana Kooymans on YouTube Rosana Kooymans on Instagram Rosana Kooymans on Tumblr Rosana Kooymans on GooglePlus Rosana Kooymans on Pinterest Rosana Kooymans on deviantART Rosana Kooymans on Last.FM Rosana Kooymans on LinkedIn Rosana Kooymans on Forrst

A whole new "project"

Rosana Kooymans

Nederlandse designer en kunstenaar. Ik heb twee Etsy shops. Op Rosana Kooymans verkoop ik vooral Freezer Bunny knuffeltjes en illustraties. En op Retro Hugs verkoop ik planner- en craftspulletjes.

In mijn vrije tijd game en creëer ik voor SNW.

Ik ben verslaafd aan mijn Filofax en Carpe Diem planners, en ik maak ook agendavullingen en stickers voor planners. De 2019 vulling staat inmiddels in mijn shop!

Ik hou van mijn geeky hubby en onze 3 creatieve, geeky zoons!

Lees de Over Mij pagina om te zien wat mij boeit.

Facebook

 
 

Twitter

  • Al de hele ochtend geen internet. En de rest van de dag/avond/nacht ook geen internet want er is weer een storing b… https://t.co/t7lB9vZ9BO 1 maand 5 uur geleden

Bloglovin

maandag, april 23, 2007 - 17:10

Ik ben al maanden druk bezig. Ik heb dit blog (en portfolio) dus vooral links laten liggen wegens andere activiteiten. Je hebt wellicht mijn vorige blog gelezen toen ik terug ging studeren. Ondanks het feit dat dit echt een droom van me was, al jarenlang, om terug te gaan studeren, had ik geen andere keuze dan te stoppen in januari 2007. Ik heb altijd al last gehad van astma en andere allergieën. Maar het werd heel erg in november 2006. Samen met mijn longen, kreeg ik last van ademhalingsproblemen vanwege mijn neus. Deze zat continu verstopt en tegelijkertijd had ik last van een loopneus. Dat begint al direct als ik wakker word. Mijn neus begint als een gek te jeuken, waar ik echt knettergek van word. Dan moet ik niezen, omdat het zo jeukt. Als de niesbui voorbij is (wanneer dat is is elke dag weer een verrassing, soms is het één keer niezen, soms 20 keer achter elkaar?) Dat is allemaal al irritant genoeg. Iets anders wat verschrikkelijk frustrerend is... Het is 24 uur per dag verstopt. Ik kan m'n neus nergens voor gebruiken. Ik zit met propjes wc papier in m'n neus elke dag omdat het niet ophoudt met lopen. Snuiten helpt niet. Ik word hier echt gek van. Dit houdt me van mijn activiteiten. Zoals, bijvoorbeeld, mijn studie.

Ik bezocht regelmatig mijn dokter, in de hoop dat hij me kon helpen met mijn neus. Vanwege mijn neus heb ik ook vaker last van ernstige astmaaanvallen. Ik heb nieuwe medicatie voor de astma, maar niets voor mijn neus. Ik heb (geloof ik) na 6 bezoeken eindelijk een vervangende dokter gekregen die me heeft doorgestuurd naar het ziekenhuis, naar een specialist. Maar dat was al in januari. De K.N.O. arts heeft mijn keel en neus vluchtig bekeken en heeft besloten dat mijn amandelen er eerst maar uit moeten, voordat ie verder kijkt. Dat is allemaal leuk en aardig, maar het duurt maanden voordat je aan de beurt bent en ik heb geen maanden de tijd. Sterker nog, ik studeerde nog en dat ging al niet zo super omdat ik constant ziek was. Stel je voor dat je heel erg verkouden bent. Niet een gewone verkoudheid, maar een waarbij je voortdurend moet niezen, je neus moet snuiten, een loopneus hebt en/of een verstopte neus. In combinatie met astmaaanvallen, meerdere malen op een dag. En daarnaast heb je ook nog een knallende koppijn. Hoe moet je dan elke dag colleges volgen? Ik was vrij letterlijk aan huis gebonden. Ik kon niet fatsoenlijk eten, slapen ging ook al niet zo goed. Daardoor werd mijn gezondheid nog erger dan het al was.

Naast de K.N.O. arts bezocht ik ook een longspecialist en een longarts. De reden hiervoor was omdat de longarts me moest onderzoeken, om te kijken of ik een operatie zou kunnen ondergaan. Het kon een risico zijn vanwege mijn astma. Dus de K.N.O. arts had de goedkeuring van de longarts nodig. De longspecialist en longarts waren er ook om me te begeleiden, voor, tijdens en na de operatie. Bij een van de onderzoeken, moest ik achter een röntgenscherm. De longarts vroeg me eerst of ik zwanger was of niet. Ik ontkende. Natuurlijk was ik niet zwanger. Ik gebruikte de pil en was niets van plan. Ik had mijn studie nog. Ik kon het me niet veroorloven dat weg te gooien.

Ik had geen keuze en moest mijn decaan spreken, we hadden het over de problemen die me in de weg stonden. En na een lang gesprek kwamen we tot de conclusie dat het beter was om een jaartje te stoppen. Dan kon ik geopereerd worden en bijkomen zonder alle stress van het missen van colleges en dergelijke. Ik was van plan in schooljaar 2007/2008 weer terug te gaan, om dan in 2011 af te studeren. Ik ben vrij letterlijk door een hel gegaan toen ik in aanraking kwam met de administratie van de hogeschool waar ik studeerde. Achteraf bleek dat ik nooit fatsoenlijk ingeschreven was op de school. Dus alles wat ik had ontvangen (studiebeurs, aanvullende beurs en lening) werd één grote lening die ik moest terugbetalen. Maar, wegens de februariregeling kon ik vroegtijdig stoppen met de studie (en daarmee natuurlijk ook de studiebeurs, aanvullende beurs en lening) voor 1 februari. Dat deed ik. Ik ontving een bevestiging en alles. Maar omdat de hogeschool een grote chaos is, hadden ze mijn inschrijfformulier nooit verwerkt in hun systeem op het moment dat de IBG de scholen checkte op aantal studenten. Ik stond dus niet op die 'lijst' en om die reden moet ik alles terugbetalen. Dus de hogeschool heeft een aantal schadelijke fouten gemaakt waardoor ik nu (financieel) in de knoop zit. Ik ga zeker niet terug naar die hogeschool. Ik wens nooit meer zo behandeld te worden!

Na een aantal onderzoeken door zowel de longarts als de longspecialist, gaf de longarts zijn goedkeuring aan de K.N.O. arts. Dat was al in februari. Ik zou in april if later geopereerd worden. Niet een dag eerder. Dus in die periode moest ik mezelf zien te redden. maar ik had geen studiebeurs, aanvullende beurs of lening meer. Ik kon geen baan krijgen (vanwege gezondheid en gebrek aan papieren). Als je erover nadenkt, is het echt belabberd. Want ik kon nergens heen en zat vast, zeker wat betreft financiën.

Aan het eind van februari, werd ik niet ongesteld. Omdat ik toch al zo in de stress zat, kon ik me wel voorstellen dat ik gewoon een paar dagen te 'laat' was. Toen werden die dagen een week. Ik was elke dag misselijk, de hele dag, niet alleen in de ochtend. Ik dacht dat ik gewoon ziek was. Er waren andere symptomen die heel erg op zwangerschapssymptomen leken. Ik herkende ze alleen niet direct. Toen ik niet ongesteld werd, werd ik wel nerveus. Wat nou als... Wat moest ik dan doen? En hoe? ik bedoel, ik gebruikte de pil. Ik gebruikte al 8 jaar de pil. Die werkte altijd goed, waarom nu dan niet?

Mijn lief en ik gingen naar de drogisterij, beiden ontzettend nerveus. Eerst konden we geen test vinden. Een medewerker vroeg ons of ze kon helpen. Ze zal ons wel angstig hebben zien rondkijken. Ik heb zachtjes om een zwangerschapstest gevraagd. Ze knikte en toonde er een. Elke test was mij best, als ik maar naar huis kon om die test te doen.

Thuis, hartstikke nerveus, hadden we het erover. Ik was zenuwachtig en wachtte. Mijn huisgenoten mochten nog niets weten. We besloten dat ik de test op het toilet zou doen en daarna met de resultaten naar de slaapkamer zou komen. Dat deed ik. Ik ging naar het toilet, deed de rest en die was positief. Ik was in paniek. Wat moest ik nou doen? Ik was hier *HELEMAAL* niet klaar voor. Ik wilde pas nu over 5 jaar over kinderen nadenken. En wat zou m'n lief hiervan vinden? Hij was ook nog student. Ik wilde niet dat hij dat zou moeten opgeven. Dat is veel te belangrijk. Ik was echt in paniek. Want ik ben tegen abortus. En ik wil mijn nageslacht ook niet opgeven ter adoptie. Het bestaat gewoon niet dat ik daarvoor zou kiezen.

Ik ging terug naar de slaapkamer zoals ik had beloofd ondanks de angst die ik had dat de rest mijn lief zou wegjagen. Ik weet niet waarom maar ik verwachtte gewoon niet dat hij er blij mee zou zijn. Hij zat met een lach op z'n gezicht te wachten op de uitslag. Ik begon zowat te huilen en vertelde het hem. Toen had ie ineens een grote grijns op z'n gezicht! Hij was werkelijk blij hiermee. Ik nog steeds in paniek. Maar het was een enorme opluchting dat hij niet van plan was bij me weg te gaan. Aan de andere kant weet ik niet eens waarom ik daar bang voor was. Hij is de liefste persoon die ik ken.

We bezochten mijn dokter en ik nam ochtendurine mee. De assistente testte de urine en het was bevestigd. De test klopte. Het was positief. Ik was zwanger. Ik *dacht* dat mijn vorige menstruatie op 28 januari was. Dus de dokter vertelde me dat ik op 4 november uitgerekend was. Na een tijdje, raakte ik wat meer gewend aan het idee, het hele idee van zwanger zijn. We hebben diezelfde week aan onze ouders verteld dat we een kindje verwachtten. Mijn moeder was iets te enthousiast naar m'n zin op dat moment. Ik was nog bezig het te verwerken en zij zat al naar kinderkamers te kijken. De andere ouders waren kalm, niet boos. Op de een of andere manier verwachtte ik dat ze dat wel zouden zijn. Ik weet niet waarom. Waarschijnlijk was ik gewoon te bang.

Aangezien ik zwanger ben (en 'het' houdt), kan de operatie voorlopig niet plaatsvinden. Dat mag niet totdat ik ben bevallen. Dat is voorlopig nog even niet. Dus nu zit ik hier vast in mijn 11m² kamertje, volgestampt met mijn eigendommen, geen plaats voor mezelf, laat staan voor een baby. We zijn al een tijdje op zoek naar een appartementje of huis sinds we weten dat ik zwanger ben. Maar tot nu toe wil niemand ons iets huren. Ik heb zelf geen baan, aangezien ik net met m'n studie gestopt ben vanwege de slechte gezondheid. Mijn lief is nog student (en ik wil niet dat ie stopt, hij moet zijn studie afmaken, wat nog zeker 2, misschien 3 jaar duurt). Onze ouders willen financieel wel helpen. Ze willen zelfs de huur voor ons betalen, natuurlijk betalen wij die dan aan hen. Maar tot nu toe is geen enkele particulier, makelaar of sociale woningbouw bereidt ons te helpen. We hebben wel inkomen, maar het is zogenaamd niet goed genoeg, we verdienen maandelijks niet genoeg volgens hun termen. Je moet je voorstellen, mijn kamer is niet eens groot genoeg voor mijn eigen bed. Hoe moet ik dan een baby in een studentenkamer opvoeden? Ik kan niet terug naar mijn moeder, die heeft geen plek. Ze heeft één slaapkamer en het is niet groot genoeg. Niet eens tijdelijk.

Laten we het er maar op houden dat we erg trots zijn dat we in verwachting zijn. Maar financieel is het moeilijk. Ik weet dat het nog moeilijker is als de kleine hier eenmaal is. Maar nu betalen we voor 2 *dure* aparte kamers omdat we geen plek kunnen vinden om te wonen. We zijn niet kieskeurig, we willen overal heen verhuizen, als het maar mag. Wij denken dat de baby verwekt is omdat het zo hoort te zijn, dat de baby de kroon is op onze liefde. Ik geloof dat echt, ook al is het onverwacht. Maar ondanks dat het onverwacht is, zijn we er nog wel blij mee.

Als je meer over mijn zwangerschap wilt lezen, ik heb een zwangerschapsblog. Maar tot nu toe is het enkel in het Nederlands. Dat is omdat de meerderheid van mijn familie en team/vrienden Nederlands of Vlaams zijn en om tijd te besparen via chatten, heb ik een blog aangemaakt om ze op de hoogte te houden. Ik voeg wellicht nog een klein Engels blog toe, met de meest belangrijke feiten en foto's (echo enz). Voor nu is het in ieder geval Nederlands:

» www.hugs.nl «

Commentaar toevoegen